حرفهای ناگفته ی دل

حرفهای ناگفته ی دل
دل من پر است از کلماتی
که هرگز راهی به لب‌ها نمی‌یابند،
مثل پرنده‌هایی در قفسِ سکوت
که تنها با نگاه پرواز می‌کنند.

می‌خواستم بگویم:
هر آهِ من، پلی است میان تو و تنهایی‌ام،
اما زبانم در گرهی نامرئی
به خاموشی تن داد.

حرف‌های ناگفته،
چون بارانی‌اند که در ابر می‌میرند،
و تنها ردّی از رطوبتشان
بر گونه‌ی شب باقی می‌ماند.

ای کاش روزی،
سکوت جرأت کند
و دل، بی‌واهمه،
خودش را فریاد بزند...