جهان هستی چیزی جدا از انسان نیست؛
جهان، همان روانِ انسان است.
آشوب، ترس، خشونت و جدایی که در جهان میبینیم، بازتاب همان چیزیست که در درون ما جریان دارد.
جهان با اندیشه ساخته میشود، نه با حقیقت
اندیشه همواره گذشته است، پس نمیتواند جهان را نو کند
تا وقتی ذهن در اسارت ترس، زمان و «من» باشد، جهان نیز در همان چرخه میچرخد