اما نگاهم کن

اما نگاهم کن
هَر گاه کِه قَهر کَردی تو بامَن قَهر کُن، اَمّانِگاهَم کُن
اَز دِلخوری تو روزِگارَم را چُنانِ زَهر کُن، اَمّانِگاهَم کُن

حَتّی اَگَر رویِ سَرَت آوار شُد دُنیایی اَز رَنجِش
مَن را تو اَزرُسواتَرین، رُسواترِ اين شَهر کُن، اَمّانِگاهَم کُن

روزی اَگربِه زَعم خوددَرمانده دیدی خویش رادَر وادیِ عِشقَم
مَن را تو یِک آوارهءوامانده دَر اين دَهر کُن، اَمّانِگاهَم کُن

مَن به جُنونِ گاه گاهِ خویش کامِل یَقین دارَم
دَر ساعَت آشُفتِگی‌ها بُگذَر اَز مَن، صَبر کُن، اَمّانِگاهَم کُن

روزی اَگَر صَبرِ تو لَبریزگَشت و طاقَت تو آخَرَش را دید
مَن را به پایانَم رِسان، دَر قَبر کُن، اَمّانِگاهَم کُن

تو میتوانی روشنیِ روز را ظُلمت کُنی بَر مَن
با اینچِنین کِردارها چَشم مَرا پُر اَبر کُن، اَمّانِگاهَم کُن

دِلخواهتَرین، نادیدَنَم اَز سَمتِ‌ تو بالاتَرین دَرد اَست
گَر خواستی سَرتاسَرِ مَن را پُر اَز این زَجر کُن، اَمّانِگاهَم کُن


شعر؛ الف_نادری