اندیشیدن به خدا، خود نشانهای از لطف و عنایت الهی است.
ذاتِ خداوند سراسر رحمت، فیض و بخشش است. اگر در دل تو اشتیاقی برای یاد خدا، جستوجوی او یا توجه به حضورش پدید میآید، این نیز از جانب خودِ اوست.
در حقیقت، این ما نیستیم که به سوی خدا میرویم؛ بلکه نخست این لطف و مهر الهی است که ما را به سوی خویش فرا میخواند.
«همین که به یاد خدا میافتی، بدان که پیش از آن، او تو را به یاد آورده است.