انسانیت زیباست،
فراتر از رنگ پوست،
برتر از هر زبانی که میگوییم،
منزه از هر جنسیتی.
انسانیت،
شکل خداست،
نور ایزدی،
در قلب هر انسان.
دستی که مینوازد،
آهنگ خوش محبت را،
سمفونی ئی از عشق و امید،
برای تمام کائنات.
انسانیت،
دستی عاشق است،
بر سر هر حیوان،
نگاهی مهربان،
به چشمهای نیازمند.
دستی سخاوتمند،
که میپاشد دانه ی مهر،
برای پرندگان روی ایوان
وگوش میسپارد به،
آوازشان که ،
ترنمی از سپاس است.
انسانیت،
در بخشش است و گذشت،
درک است و همدلی،
صلح است و دوستی،
امید است و روشنایی.
انسانیت،
یعنی دیدن خدا،
در چهرهی هر انسان،
یعنی احترام به تمام مخلوقات،
یعنی عشق،
بی قید و شرط.
انسانیت،
یعنی زندگی،
با قلبی سرشار از مهر،
با روحی رها از کینه،
با ذهنی روشن از آگاهی،
یعنی بودن،
برای دیگران
نفس کشیدن
برای دیگران.
انسانیت،
زیباترین شعر جهان است،
که هر روز،
میتوان آن را سرود،
با هر نفس،
با هر قدم.
علی محرابی