اسقف و مفتی کجا پایان بُود تا به دنیا مردم نادان بُود خر که مدفوعش بُود عنبر…

اسقف و مفتی کجا پایان بُود

تا به دنیا مردم نادان بُود

خر که مدفوعش بُود عنبر نسا

شاش اُشتر هم دوا درمان بُود

در روایات آمده ترکیب کن

حاصلش اکسیر جاویدان بُود

مُردن از تزریق واکسن ظاهرا

بهترین پایانِ این داستان بُود

عالِم جامع فقط این را نگفت

از چه رو خود راهیِ آلمان بود؟

زنده را تا مرده باشد رهنما

پس بهشت خلق قبرستان بود

هی نگو این بگذرد چون آن گذشت

عمرمان مگر جز این و آن بُوَد؟

چهار گوش عقل را بوسیده ایم

حال دور گردن آویزان بُود

او که عمری راه حق دادم نشان

دیدمش در شب که سرگردان بُود

او که دنبال ظهور منجی است

همزمان خود ناجیِ انسان بُود

روحمان شد تیره و قلبها سیاه

جان فقط از جسم آویزان بُود

جامعه در خوابِ ناز وعده هاست

هر که بیدار است در زندان بُود

زنده ماندن گر ملاک زندگیست

پس شهید مرده جاویدان بُود

می رویم پای پیاده کربلا

عجرمان هم پرتقال زاد دان بُود

من که بی تقصیر شما هم مثل من

عیب ها در مردم ایران بُود

مردم ایران همه بر یکسرند

مشکل از ما نه ز مسعولان بُود

نان به نرخ روز خور هرجا که هست

خانه و کاشانه اش ویران بود

آنکه شیطان حقیقی بود و هست

غالبا در جامه ی ایمان بُود

طنز تلخ ما ببین ویران ترین

شهر ایران نامش آبادان بُود

هرکه شاهم را بُرید با داس زشت

چون کریم از نامسلمانان بُود