طبیعتِ برفی شبیه سکوتی‌ست که دنیا برای تازه شروع کردن می‌گیرد. همه چیز آرام‌تر…

طبیعتِ برفی شبیه سکوتی‌ست که دنیا برای تازه شروع کردن می‌گیرد.
همه چیز آرام‌تر می‌شود، صداها نرم‌تر، و دل آدم جا باز می‌کند برای نفس کشیدنِ عمیق‌تر.
برف که می‌بارد، زمین انگار نامه‌ای سفید به آسمان می‌نویسد؛
نامه‌ای بی‌کلمه، پر از آرامش.
شاخه‌های لخت، زیر ردای سپید، دیگر غمگین نیستند…
فقط منتظرند.
منتظر شکوفه‌ای که هنوز نیامده،
اما حتماً در راه است.
زمستان یادمان می‌دهد:
گاهی زندگی لازم دارد همه‌چیز را سفید کند،
تا دوباره بتوانی از نو،
با دلی روشن،
قدم برداری.