زندگی تلخی های خود را دارد
زندگی همین است؛
با همهی دردهایش میآید تا انسان را صبورتر و پختهتر کند.
رنجها میگذرند، اما ردّشان ما را عمیقتر میکند.
اما وای از انسان نادان؛
که با هر کلام، نیشی پنهان در جانت مینشاند،
و با هر کنایه، گوشهای از قلبت را میتراشد.
زخمِ زبانش شاید کوچک باشد،
اما هر بار که به خاطر میآید،
دوباره تازه میشود.
سالها میگذرند،
موها سپید میشوند،
اما بعضی نیشِ کنایهها
دیرتر از هر زخمی التیام مییابند